محبت نقش مهمی در رشد و شکلگیری شخصیت بچهها دارد؛ البته محبت حد و حدود و معیارهایی دارد که باید مورد توجه قرار گیرد. محبت موضوعی دلبخواهی است و به حال و حوصله والدین عزیز و معلمان گرامی بستگی دارد.اتفاقاً خیلی مهم است که محبت رویهای ثابت نداشته باشد چون در این صورت بچه پررو میشود و توقعاتش بالا میرود. ثانیاً اندازه و معیار محبت دست خود ماست. یک زمانی آن قدر محبت میکنیم که بچه از محبت اشباع شود و برای حفظ تعادل، زمانی هم آنقدر محل نمیگذاریم و بیاعتنایی میکنیم که بچه بفهمد تحفهای نیست! برای کارکردهای مؤثرتر تربیتی، لازم نیست محبت همیشه راستکی باشد میتوان ادا و اطوار محبت را در آورد و به اصطلاح محبت را به صورت نمایشی اجرا کرد.
